Τρίτη, 3 Ιανουαρίου 2017

Στα μαγαζιά επιστρέπεται να φέρεις δικό σου φαγητό, πχ να πας για μπύρα και να έχεις φαγητό ή να παραγγείλεις να σου φέρουν εκεί (αυτό το είδα σε ένα σαιτ μπυραρίας).
Επίσης σε ένα καφέ έγραφε "παρακαλούμε να στηρίξετε τα προιόντα του καταστήματός μας", εννοούσε να μην πίνεις μόνο καφέ αλλά να αγοράζεις και το συνοδευτικό του απο εκεί. Κάποιοι έπιναν καφέ ή τσαι, είχαν τον υπολογιστή και τα βιβλία τους, και ταπεράκι με φαγητό!! Στο Μπέρκλευ το είδαμε αυτό.
Στο δρόμο εννοείται ότι σε περιμένουν να περάσεις ακόμα κι αν δεν έχεις αποφασίσει ακόμα αν θα περάσεις ή όχι, ακόμα και με κόκκινο να πας να περάσεις.

 Και εννοείται ότι όταν παραγγέλνεις καφέ σε ρωτάνε αν το γάλα το θέλεις πλήρες ή λαιτ, ή μισό-μισό. Άσε που στα περισσότερα μέρη σου βάζουν μόνο τον καφέ και βάζεις μόνος σου όσο γάλα θέλεις, ζάχαρη κλπ.
Και ΟΛΟΙ κάθε πρωί περπατούν με ποτήρι καφέ στο χέρι (κόκκινο χριστουγεννιατικο αυτές τις μέρες) και με γλυκάκι επίσης.
ΤΟ TUMBLR ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ!!!
(Άσε που σε όλα τα βιβλιοπωλεία υπάρχει μια χοντρή γάτα που γυρίζει ανάμεσσα στα βιβλία...)

 Στο Μπέρκλευ περάσαμε απο ένα μαγαζί που είχε μόνο κάτι σαν ντουλάπι με άδειες θέσεις και στη τζαμαρία του μαγαζιού είχε ένα τηλέφωνο: παράγγελνες τηλεφωνικά και σε ενημέρωναν σε πόση ώρα και απο ποιο κουτί να περάσεις να πάρεις την παραγγελία σου...


Το φαγητό ΔΕΝ απαγορεύεται στα περισσότερα μέρη, πχ σουπερ μάρκετ, μέσα μεταφοράς. ΌΜΩΣ εκεί που τελειώνει ο χώρος των εστιατορίων ή των καφέ, έχει πινακιδα ότι "απαγορεύεται να βγει κάποιος με αλκοόλ στο χέρι πέρα απο αυτό το σημείο" για να μην γυρνούν με αλκοόλ μέσα σε εμπορικά κέντρα κλπ.
Επίσης στην γειτονιά που μέναμε δεν πουλούσαν αλκοόλ σε κάθε σουπερ μάρκετ, μόνο σε ένα, μάλλον γιατί είχε γύρω πολλούς άστεγους κλπ και δεν ήθελαν να μπαίνουν να αγοράζουν ή να γίνονται φασαρίες.
Ψώνισα απο ένα σουπερμάρκετ που δεν είχε ταμεία-έκανες ηλεκτρονικά την πληρωμή, δλδ σκάναρες τα προιόντα, τα έβαζες στη σακούλα (αν πατούσες ότι θέλεις σακούλα), έβαζες την κάρτα ή τα μετρητά κλπ! Το μαγαζί είχε μόνο έναν φύλακα, μια επιβλέπουσα στα ταμεία και μια κοπέλα που έβαζε πράγματα στα ράφια!
Όπου ψώνιζες, σε ρωτούσαν να θέλεις σακούλα, κι αν ήθελες πάντα ήταν με χρέωση, έστω και ελάχιστη.
Παντού ρωτούσαν αν θέλουμε απόδειξη, ώστε αν δεν θέλουμε να μην την τυπώνουν και χαραμίζεται το χαρτί.
Σε μερικά μέρη ρωτούσαν να θέλουμε την απόδειξη με μειλ, οπότε 1-2 φορές δώσαμε μειλ για να την στείλουν!
Παντού, παντού κάρτες, ακόμα και για καφέ με κούκις.
Στα σούπερμαρκετ σχεδόν παντού οι πωλητές φορούν πλαστικά γάντια-δεν ξέρω αν είναι για τη δική τους υγεία ή των πελατών.
ΦΟΡΟΙ
Κάθε πολιτεία έχει τη δική της φορολογία!
Στο Σαν Φραντσίσκο ήταν περίπου 8-9%.
Στη Μινεσσότα μας ειπαν ότι τα τρόφιμα και τα ρούχα είναι αφορολόγητα διότι θεωρουνται είδος πρώτης ανάγκης!
Επισης η Μινεσσότα είναι πολιτεία sanctuary (αν θυμάμαι καλά τη λέξη), δλδ αν ζητήσει κάποιος άσυλο γιατί κινδυνεύει, του το δίνουν χωρίς δεύτερη κουβέντα (υποθέτω ότι εξαιρούνται οι περιπτώσεις εγκληματιών).
(Θα επανέλθω με τέτοιες μικρολεπτομέρειες.)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου